Лёс розны, правы роўныя

Са здаровага і спрытнага імгненна ператварыцца ў інваліда -- цяжкі ўдар. А калі чалавек нарадзіўся з хваробаю ці стаў фізічна абмежаваным у дзяцінстве? Тады ўдарам робіцца сутыкненне з грамадствам. Калі маладыя гарадзенцы рыхтавалі міні-спектакль, актораў набіралі не паводле стану здароўя, а паводле таленту і ведання ролі. Тэма занадта жыццёвая -- узаемны страх інваліда і грамадства. ВОЛЬГА ШУЛЬГА, ДЫРЭКТАР ДЗІЦЯЧАГА ХОСПІСУ: «Мы хацелі, каб грамадства праявіла актыўнасць і паказала сваю салідарнасць з гэтымі людзьмі і сказала, што так, гэтыя людзі маюць праблемы, і мы гатовыя ім дапамагаць». Яшчэ адна мэта імпрэзы -- даць магчымасць дзецям з фізічнымі абмежаваннямі раскрыць свае таленты. Бо інваліднасць -- не вырак, а цяжкасць, якую можна пераадолець і праявіць сябе напоўніцу. НАТАЛЛЯ КАВАЛЕВІЧ, ІНВАЛІД ЗРОКУ: «Цяпер я вучуся ў БДУ на юрыдычным факультэце, па спецыяльнасці «правазнаўства». У мяне ўжо ёсць адукацыя, гістарычная, я атрымала яе ў Берасці». Вучыцца ў беларускіх школах ды інстытутах інвалідам няпроста. Апроч сумна вядомых «неадольных» пандусаў ды іншых пабытовых праблемаў, не апошняя цяжкасць -- чалавечае неразуменне. Яно не знікае і пры працаўладкаванні. СЯРГЕЙ ДРАЗДОЎСКІ, ПРАВААБАРОНЦА: «80 % людзей з інваліднасцю ў Беларусі -- беспрацоўныя. Калі браць сур'ёзныя формы інваліднасці -- а гэта людзі з сур'ёзным абмежаваннем мабільнасці, з парушэннем слыху, зроку, І--ІІ група -- то там беспрацоўе дасягае 90--95 %». Аднак сядзець у рэзервацыі на пенсіі людзі з <b>...</b>